Terapia wodna a usuwanie kamieni kałowych

Kamienie kałowe to trudny problem, który pojawia się niekiedy na skutek uporczywych zaparć. Najczęściej wynika on z niewłaściwego trybu życia i złego odżywiania się, jednakże może mieć też inne podłoże. Skarżą się na kamienie kałowe osoby w różnym wieku i często trudno jest im pomóc w tradycyjny sposób.

Czym są kamienie kałowe?

Powstają one na skutek uporczywych zaparć. Są to po prostu zbite masy kałowe, które są suche i odwodnione. Poza tym, są one twarde i swoim wyglądem przypominają właśnie kamienie. Gromadzą się w końcówce jelita grubego, czyli odbytnicy i bardzo trudno jest się ich pozbyć przy pomocy tradycyjnych ruchów perystaltyki jelit. Wiele osób męczy się z takimi zaparciami nawet przez kilkanaście dni. Nie wolno jednak czekać za długo, ponieważ nieleczone kamienie mogą doprowadzić do powstania stanu zapalnego w jelicie grubym i zatruwania organizmu.

Jakie objawy mogą dawać kamienie jelitowe?

Nie jest trudno postawić diagnozę w przypadku kamieni gromadzących się w jelicie grubym, ponieważ najczęściej dają one dość swoiste objawy:

  • przede wszystkim, pojawiają się zaparcia, z  którymi trudno się walczy,
  • najczęściej parciu towarzyszy jedynie wydostawanie się z odbytnicy wodnistej wydzieliny lub krwi,
  • z czasem, pojawiają się bóle brzucha oraz samej odbytnicy,
  • kiedy dochodzi do stanu zapalnego, najczęściej pacjenci skarżą się również na nudności i wymioty.

Czy terapia wodna może być stosowana przy kamieniach kałowych?

Najczęściej, kiedy pojawia się ten problem, chorzy leczą się domową lewatywą. Taka wlewka pomaga bardzo szybko w pozbyciu się kamieni i w oczyszczeniu organizmu. Można ją wykonać samodzielnie, a zestaw zakupić w każdej aptece. Wielu lekarzy poleca jednak usuwanie kamieni kałowych za pomocą hydrokolonoterapii, czyli terapii wodnej.

Zabieg ten przeprowadzany jest w profesjonalnym gabinecie i jest całkowicie bezbolesny. Nie powoduje też żadnego dyskomfortu. pacjent leży bowiem wygodnie na plecach, a przez niewielką rurkę do jego jelita grubego wprowadzany jest roztwór wodny. Dodatkowo, w tym samym czasie wykonywany jest masaż brzucha, ułatwiający przesuwanie się treści. Kał usuwany jest z wodą prosto do kanalizacji, nie pojawia się żaden zapach, ani inne nieprzyjemne doświadczenie.

Najczęściej, terapie wodną stosuje się właśnie w walce z zaparciami, ale również w przypadku osób, które chcą dobrze oczyścić swój organizm z toksyn i resztek pokarmowych, a także toksyn. Taka terapia doskonale poprawia układ odpornościowy organizmu i wzmacnia go. Poza tym, stosowana jest również często przy problemach z reumatoidalnym zapaleniem stawów i w innych chorobach autoimmunologicznych.

Najlepiej przygotować się do hydrokolonoterapii, jedząc przez kilka dni produkty wysokoresztkowe i pijąc spore ilości wody. Poza tym, należy spożywać błonnik pokarmowy. Najlepiej, jeżeli jest to naturalny błonnik, jak na przykład Fibra Vitale, ponieważ wspaniale reguluje on pracę jelita grubego. Dzięki temu, że pęcznieje, powoduje przesuwanie się treści kałowych. Po zabiegu, należy przez kilka godzin spożywać jedynie świeże owoce i warzywa.

Zabieg przynosi wspaniałe efekty i pomaga osobom, które cierpią na zaparcia oraz kamienie jelitowe. Bardzo ważne jest jednak utrzymywanie właściwej diety przez dłuższy czas oraz odpowiednia dawka wysiłku fizycznego.

Jaka jest profilaktyka przeciwko kamieniom?

Samo usuwanie kamieni kałowych nie jest najlepszym rozwiązaniem. Warto przede wszystkim dbać o to, aby nie następowały zaparcia, które są ich główną przyczyną. Lekarze w tym celu najczęściej zalecają:

  • leki, które rozrzedzają masy kałowe,
  • leki drażniące odbytnicę, jak na przykład zwykłe czopki glicerynowe, które pomagają przywrócić prawidłową perystaltykę jelit,
  • leki przeczyszczające.

Z tymi ostatnimi trzeba jednak bardzo uważać i stosować je w przypadku absolutnej konieczności. Powodują one bowiem rozleniwianie się jelita grubego, a tym samym jeszcze gorsze zaparcia. Podobnie działają też wszelkiego rodzaju herbatki przeczyszczające. Znacznie lepszym rozwiązaniem jest błonnik pokarmowy, który zawarty jest też w owocach i warzywach, pieczywie pełnoziarnistym oraz w płatkach owsianych.